पसिनाको मुल्य

अगस्तको अठार तारिखको दिन। दिउसोको साढे एक बजे को फ्लाईट। काठमाडौंबाट जानु थियो सौराहा । भरतपूर काठमाडौंबाट सौराहा कति टाढा पर्छ - ठ्याक्कै थाहा थिएन। उताको साथीलाई धेरै फोन सम्पर्क गर्न खोज्दा पनि संचार राम्रोसंग हुन नसकेकोमा अलिक चिन्तित थिएँ । अलिक चिन्तित हुनु पर्ने करण चाँही त्यो बन्द को दिन थियो । यो वर्ष जता हिंडे पनि खाली बन्द कै बेला परेको छ। एयरपोर्टबाट फेरी फोन सम्पर्क गर्न प्रयाश गरे, यसपाली त भयो, तर राम्रोसंग सुनिन त के पाइन्थ्यो र! अलिअलि बुझियो अनि धेरै "(फिल इन् द ग्याप्स् )" गरेर भन्नुपर्‍यो । केवल यति बुझे - 'त्यति टाढा छैन। एयरपोर्टबाट सौराहासम्म रिक्शा या टाँगा पाइन्छ " । रिक्शा या टाँगा पाइन्छ भनेर अलि ढुक्क थिएँ . सोचें - आधा घण्टाभित्र त पुगिने ठाउँ होला । (हा हा हा मेरो अनुमान ! मेरो भूगोलप्रतिको ज्ञान कति कच्चा छ ) ।
'उडान नम्बर १०४ बाट भरतपूर यात्रा गर्नुहुने महानुभावहरु कृपया जहाजतिर जानुहोला' भन्ने उदघोषण सुनियो. नाडीको हातको घडी हेरेँ - एक बजेर दस मिनेट गएको रैछ। एक कप कफी त भ्याइन्छ भनेर कफी लिए . कफीको चुस्कीसंगै फेरी मन मौसमतिर पुग्यो. मौसम ठीक थिएन, आकाश माथि त अँध्यारै देखियो . आज हल्लाउने भयो माथि भनेर अलि मनमा कताकता डर पैदा हुन गयो . उडाउने हो कि होइन भन्ने पिर ले केहीछिन सतायो . आज त पुग्नै परेन थियो, भोलीदेखी त कार्यक्रम नै थियो । यो सोचले चिन्ता अली बडायो । यत्तिकैमा घोषणा भयो प्लेनतिर लम्कनको लागि। लौ उडाउने त भयो है भनेर चिन्ता अलि कम त भयो । हातमा कफी लिदै बसमा चढे । मौसम त्यतिबेलासम्म अलि उज्यालो भएको भान हुन्थ्यो, तर माथि आकाशमा कस्तो छ, के थाहा ! मनमा डर त थियो नै। त्यहाँ एक जोडी व्रिद्ध थियो जो देवघाट आज प्लेनमा सब जना नेपाली भएकोले व्रिद्ध औधी खुसी हुनुहुन्थ्यो। यो कुरा तीन पटक सम्म भन्नुभयो ।
प्लेन भित्र छिर्न बित्तिकै २-३ जनाले भनिहाले - यो त कस्तो ....... माइक्रोको को भन्दा नि झुर । हुन पनि हो, सीट त माइक्रोको भन्दा नि ..... कपडा को सीट। तर छोटो समय बस्दा त्यति असजिलो त भएन है। या फेरी आफ्नो ध्यान आफ्नो डरमा भाएकोले पनि शायद सीटमा ध्यान दिईएन । त्यसपछि त के र ! सबै इन्द्रिय "डर' मा केंद्रित रह्यो । रिल्याक्सेसन का विधिहरु को प्रयोग उच्च्त्तम गति ले हुन थाल्यो । डर नै डर मा बाटो कटियो । आकाश बादल ले ढाकेको थियो । तल केही देखिदैनथ्यो । लगभग २० मिनेटमा भरतपूर पुगियो। आफ्नो सामान लिदानलिदै रिक्सावाला हरुको जमघट र तछाड मछाड़ हुनथाल्यो । एक जना नजिकैको रिक्सावालालाई सोधे - 'सौराहा जाने हो, कति लिने?' उस्ले उसले भन्यो २०००। म त हक्कन बक्क परेँ । कति धेरै ! त्यति भन्ला भन्ने त सोचेकी थिइन । नजिकै दुईजना भाईहरु थिए, सोधे कति पर्छ सौराहा जान? तिनिहरु अनभिग्य रहेछन् । उल्टो मलाई सोधे कति भन्दैछ ?' अब म त रणभुल्ल परेँ । अब के गरौ सोच्दैथिएँ । एउटा रिक्सावालाले मेरो झोला च्याप्प समात्यो र भन्यो, 'ल हिंड्नोस्' । मलाई झोक चल्यो, भने त्यो झोला यहाँ राख्नुस् अनि भन्नुस् कति लिनुहुन्छ, अनि मात्रै जान्छु। पछि मलाई किच्किच गर्न पाइन्न' ।